محمد خندان

(س دهم ق)، خطاط و شاعر. وى از نستعلیق نویسان مقرر خراسان و از جمله شاگردان طراز اول سلطانعلى مشهدى است. گویند تمام مدت عمر را در هرات و از اوان جوانى در خدمت امیرعلیشیر نوایى گذرانیده است. از فرط انبساط وى را خندان لقب داده بودند. خندان كتابت را خوش مى‏نوشت ولى در قطعه‏نویسى مسلطتر بود و از آثار رنگه‏ى او معدودى موجود است. او همچنین از شعر و معما و موسیقى بهره داشت و نى را خوش مى‏نواخت. بعضى گویند كه سلطان محمد خود را به دیوانگى منسوب مى‏داشته است. در تاریخ وفات وى اختلاف است و سال مرگ او را 95 ،932 ،915 ق تعیین كرده‏اند كه هیچ یك درست نیست، زیرا آثارى وى تا سال 957 ق موجود است. خندان پس از مرگ در هرات، در محل حسین باخرزى و محمد قاسم شادیشاه را ذكر كرده‏اند كه هر یك استادى بوده‏اند. از آثار او: یك نسخه «یوسف و زلیخا»ى جامى، به قلم كتابت خوش، با رقم: «تمت الكتاب.. سنه‏ى 915، كتبه سلطان محمد خندان...»؛ یك نسخه «بوستان» سعدى، به قلم كتابت خوش، با رقم: «كتبه سلطان محمد خندان... فى سنه 920»؛ یك نسخه «دیوان» حافظ، به قلم كتابت خوش، با رقم: «كتبه العبد... سلطان محمد خندان... سنه‏ى ست و عشرین و تسعمائه»؛ یك قطعه از مرقع، به قلم نیم دو دانگ عالى، با رقم: «تمت... سنه 957 سبع و خمسین و تسعمائه، كتبه سلطان محمد خندان». چهارده اثر دیگر او در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.